KALLI Á HÓLI
Hvern þekkirðu í Flóanum kaldari karl
en hann Kalla-Kalla-Kalla-Kalla á Hóli
Og hver finnst þér æstari í kvenfólk og svall
en hann Kalli-Kalli-Kalli Kalli á Hóli
Hann syngur og drekkur og dansar og hlær,
og dreymandi' hann þráir hver einasta mær
Því enginn á landinu' er konum eins kær
og hann Kalli, (hvaða Kalli), hann Kalli (hvaða Kalli)
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli.
Í Reykjavík kom hann með karakúlpest
hann Kalli-Kalli-Kalli-Kalli á Hóli
Við kvenfólk og vínföng hann kunni sig best
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Hann drakk upp sitt beisli, sinn hnakk og sinn hest
og hafnaði' í tugthúsinu fyrir rest
Uns loksins að Kúfótur kvaddi sinn gest
hann Kalla, (hvaða Kalla), nú hann Kalla (hvaða Kalla)
hann Kalla, Kalla, Kalla, Kalla á Hóli.
Í borginni tolldi' ekki karlinn um kjurt
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Með kassabíl austur hann kom sér á burt
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Á heiðinni gerði hann gaddhörku' og snjó
svo ganga varð Kalli, uns af honum dró
Og kempan varð úti í Kömbum og dó
hann Kalli (hvaða Kalli) nú hann Kalli, (hvaða Kalli),
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli.
Svo kom hann til himna og knúði á dyr
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Þá kíkir út Pétur og komumann spyr
hann Kalla, Kalla, Kalla, Kalla á Hóli
um heiti og passa með kurt og með pí
svo hristir hann kollinn og klórar sitt strý
tja, Kalli (já Kalli) hm,Kalli (já Kalli)
nú hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli.
Texti: Bjarni Guðmundsson